Toskania i Umbria. Przewodnik subiektywny Maria Anna Goławska, Grzegorz Lindenberg

Kto raz odwiedzi Toskanię czy Umbrię, nigdy nie zapomni urody tych miejsc. Zachwycony obezwładniającym wręcz pięknem już zawsze będzie za nimi tęsknił, bo dzięki nim odkryje nowy sposób patrzenia na świat.

Uwielbiam podróże, nawet jeśli przebiegają one tylko palcem po mapie. Zabrzmi to dziecinnie i infantylnie, ale od zawsze kocham Włochy. Kocham na odległość, ponieważ nigdy tam nie byłam. Od dziecka jednak kochałam włoską muzykę, włoskie jedzenie, ich pełen życia język. Zawsze chciałam tam też zamieszkać, choć to marzenie wydaje mi się poza moim zasięgiem.
Zawsze i wszędzie chętnie czytam przewodniki o tym państwie. Dlatego też z przyjemnością zabrałam się za lekturę subiektywnego przewodnika po Toskanii i Umbrii. Nie jest to jednak przewodnik taki, jakie znamy. Nie ma z nim podziału na hotele dla turystów, sklepy, knajpy, najważniejsze zabytki, kantory, ambasady itd. To bardziej opowieść. Opowieść przyjaciela, który właśnie wrócił z Włoch i daje wskazówki, gdzie warto być. Znajdziemy tam oczywiście podstawowe informacje o tym, gdzie się można zatrzymać, w które miejsca warto zajrzeć, ale nie jest to namawianie. Raczej sugestia, którą daje nam przyjaciel znający dobrze miejsce, w które chcemy się wybrać.

Dzięki przyjacielskim opowieściom autorów zwiedzimy Lunigianę, Lukkę, Floencję, Prato, Umbrię, Lazio, Siennę, Pizę i wiele innych urokliwych miast. Każde z nich ma coś ciekawego do zaoferowania wędrowcom. Wolę słowo wędrowiec. Turysta kojarzy mi się z plecakiem załadowanym kanapkami i zupkami w proszku ubranego w przepoconą koszulkę, w oskarpetkowanych stopach wciśniętych w gumowe japonki z komórką w rączce. Dlatego wolę wędrowca. I takimi wędrowniczkami są dla mnie Maria i Grzegorz. Oni nie zwiedzają. Oni wędrują po pięknej krainie wyłapując ciekawe i warte powrotu miejsca.  

Książka jest bardzo osobista. Znajdziemy w niej wskazówki, dzięki którym nasza podróż do Włoch może się okazać ciekawsza i milsza duszy. Gdy chcemy poznać ciekawe miejsca w danym regionie pytamy o nie mieszkańca danego miejsca czy speca od marketingu i promocji? Ta książka jest właśnie takim mieszkańcem.  Słuchajmy takich ludzi, słuchajmy wędrowców. Dzięki nim nasze wyjazdy będą lepsze, pełniejsze. Warto sięgnąć po tę książkę. Polecam.

Toskania i Umbria. Przewodnik subiektywny Maria Anna Goławska, Grzegorz Lindenberg, Zysk i S-ka, 2013

Za książkę dziękuję portalowi

i wydawnictwu Zysk i S-ka

Karmienie piersią. Siedem naturalnych praw Nancy Mohrbacher, Katleen Kendall - Tackett

Dziś recenzja książki dla mnie nietypowej, bo o karmieniu piersią. Każda kobieta słyszała, jak ważne jest karmienie piersią dla prawidłowego rozwoju dziecka i więzi noworodka z mamą. Cześć młodych mam się do tego stosuje, inne wolą karmić butelką.

Nancy Mohrbacher i Katleen Kendall-Tackett uczą przyszłe i młode mamy, jak karmić dzieci oraz dlaczego to takie ważne.
 Autorki podzieliły książkę na 11 rozdziałów i w każdym z nich omawiają najważniejsze kwestie dotyczące karmienia. Zaczynają od tego, co najważniejsze, czyli od przygotowania się przyszłej mamy do karmienia, wyjaśniają, to, co wydaje nam się bardzo dziwne, a w rzeczywistości jesteśmy w to wyposażeni. Mamy dowiedzą się również, dlaczego branie dziecka na ręce ma tak duże znaczenie, jak zapewnić sobie i dziecku największy komfort podczas karmienia.

Druga część jest poświęcona karmieniu piersią w praktyce począwszy od pierwszego dnia życia dziecka. Aby ułatwić matkom ten trudny i nowy dla nich okres autorki proponują wyznaczanie sobie celów z nagrodami za ich osiągnięcie.

Na koniec pierwszej prawdziwej części książki (ja ją sobie podzieliłam niego inaczej) autorki uczą czegoś nie mniej ważnego od przystawiania dziecka do piersi- jak je od piersi odstawić.

Druga część książki poświęcona jest codzienności z dzieckiem oraz  kwestii fizycznych i zdrowotnych dotyczących karmienia piersią.

Powiem szczerze, dla mnie ta książka to trochę czarna magia. I nie jest dla mnie książką łatwą, przyznaję bez bicia. Dużo czasu zajęło przeczytanie mi 340 stron. Musiałam wszystko przetrawić, kilka razy odstawiałam książkę stwierdzając, że nie dam rady, później do niej wracając z myślą, że przecież kiedyś mi się to przyda. Gdyby to wszystko było jakieś łatwiejsze, logiczniejsze, bliższe znanej mi codzienności. Żółtaczka u dziecka, wpływ tego jak szybko po porodzie przystawię dziecko do piersi, karmienie dziecka z zespołem downa, pojemność piersi, karmienie w miejscach publicznych, czas przechowywania mleka w lodówce i poza nią, problemy z karmieniem dziecka posiadającym rozszczep podniebienia… dla kobiety, która jeszcze nie jest matką to wszystko wydaje się takie dziwne i niezrozumiałe. Cześć poruszanych kwestii wydawała mi się absurdalna, część tak logiczna, że zastanawiałam się, jaki jest sens pisania o tak „oczywistych oczywistościach”.  Czy powinnam już teraz to wszystko wiedzieć, czy uczyć się tego, gdy będę w ciąży? A może jakoś samo wyjdzie. Nie pamiętam, aby moja przyjaciółka przechodziła jakieś szkolenie, a z dzieckiem (i jego karmieniem) radziła sobie na medal. A może się uczyła, tylko się nie przyznała?

Chociaż karmienie piersią wydaje się dziecinnie łatwe, dochodzę do wniosku, że może nas spotkać tyle nieprzewidzianych, że aż strach się bać. Może jednak niepotrzebnie? Trochę opowieści innych mam, trochę literatury i damy sobie radę.

Chociaż teraz książka Karmienie piersią. Siedem naturalnych praw nie znajdzie się na mojej liście bestsellerów, kiedyś na pewno do niej wrócę, aby przypomnieć sobie najważniejsze kwestie i nie wpaść w panikę, gdy mój maluszek nie będzie chciał ssać.

 05/10

Karmienie piersią. Siedem naturalnych praw, Nancy Mohrbacher, Katleen Kendall - Tackett, Zysk i S-ka, 2011

recenzja książki opublikowana na kobieta20.pl

Taniec ze smokami George R.R. Martin

Nigdy nie sądziłam, że recenzja fajnej książki będzie dla mnie taka trudna do napisania. Książka R.R. Martina „Taniec ze smokami” wygrała w moja zdolnością do pisania spójnych tekstów.

Kim jest George R.R. Martin? To twórca wielu książek science fiction i fantasy. Tym, którzy nie interesują się tego typu tematyką na pewno jest znany dzięki serialowi na podstawie jego książki z siedmioczęściowej sagi Pieśń lodu i ognia, „Gra o Tron”. W serialu tym poznaliśmy losy rodziny Starków i Lanninsterów, Daenerys Targaryen, Khala Drogo. Przyznam się bez bicia, że po raz pierwszy z Martinem zetknęłam się właśnie przy okazji oglądania tego serialu i od razu polubiłam bohaterów sagi Pieśń lodu i ognia.

Co czeka Was w piątej (dla polskich czytelników to 7 tom) części sagi? Trudno opisać, ponieważ dzieje się tu dużo i nic zarazem. Jak sam autor nas informuje „Książka, którą macie w rękach, jest piatym tomem Pieśni lodu i ognia. Czwaerym była Uczta dla wron. Niemniej te tom nie następuje po poprzednim w tradycyjnym sensie, lecz raczej jest do niego równoległy. […] Podział jest tu geograficzny, a nie chronologiczny”.

W Tańcu ze smokami spotykamy dwoje moich ulubionych bohaterów: Daenerys Targaryen – córkę Aerysa Obłąkanego, żonę zmarłego Khala, obecnie królową, matkę smoków oraz Tyriona Lannistera, bardzo ciekawego karła, syna lorda Tywina Lannistera, którego Turion pozbawił życia. Dowiemy się również czegoś więcej o Jonie Snow, bękarcie Neda Starka, który mieszka na murze na dalekiej północy broniąc granic państwa oraz Brana. Trudno krótko i zwięźle opowiedzieć o tym, co dzieje się w najnowszej części sagi. Chwilami wszystko prawie stoi w miejscu jak sadzawka, momentami akcja zaczyna przypominać strumyk który zaczyna nabierać prędkości. Autor funduje czytelnikom swego rodzaju huśtawkę- sprawdza, ile wytrzymamy w stagnacji czytając o tym, jak Turion je i pije na umór, a Daenerys wysłuchuje mieszkańców swojego „królestwa”. Jedno jest pewne- sympatycy sagi na pewno się nie zawiodą.

W sadze najbardziej podoba mi się to, że pomimo tego, że jest to fantastyka, jest ona bardzo rzeczywista i… brutalna, co mi się podoba. Nie znajdziemy tam wyidealizowanego świata, magii, pięknej miłości. Są za to intrygi, walka o władzę, morderstwa.  Moimi ulubionymi bohaterami, poza Eddardem Starkiem, który szybko stracił głowę (dosłownie) są Turion oraz Daenerys. Oboje prawdziwi do krwi.

Jeśli jeszcze nigdy nie spotkaliście się z książkami R.R. Martina, zmieńcie ten stan rzeczy najszybciej jak się da, bo naprawdę warto.



08/10


Taniec ze smokami, George R.R. Martin, Zysk i S-ka, 2011

Recenzja książki opublikowana na kobieta20.pl

A dla zainteresowanych mapy świata R.R. Martina

Annie Hawes, Extra virgin - Przygoda w liguryjskich górach

 

Marzycie o słońcu i podmuchach ciepłego wiatru? Chciałyście uciec kiedyś w przepiękne zakątki Włoch? Sięgnijcie po książkę Annie Hawes „Extra Virgin”, a nie zawiedziecie się.

 Głównymi bohaterkami książki są Annie i jej siostra, które uciekają na dziesięć tygodni z wiecznie mokrego i zimnego Londynu na słoneczną Riwierę Włoską. Znając trochę włoski, zatrudniają się przy szczepieniu róż, mając nadzieję na długie darmowe wakacje. Szczęśliwe i nieświadome panujących w małym miasteczku obyczajów, szybko muszą się zmierzyć z otaczającą je rzeczywistością. Mała mieścina to nie Rzym, kobiety nie chodzą tutaj w kusych bluzeczkach i krótkich spódniczkach, a wymarzona Riwiera nie wygląda jak na turystycznych prospektach. W takich miastach ludzie żyją skromnie, są nieufni i przepełnieni starymi przesądami. Siostry Hawes nie poddają się jednak i zamiast uciec z przerażeniem do Anglii, zakochują się w otaczającym je krajobrazie i za niewielkie pieniądze kupują rozsypujący się domek w górach.

Aby stać się częścią społeczeństwa, utrzymującego się z hodowli oliwek, muszą się jednak wiele nauczyć. Począwszy od tego, że aby zjeść w gospodzie, należy zapowiedzieć się odpowiednio wcześnie, poprzez to, że przy pomocy wapna można zrobić wszystko w domu i kuchni, kończąc na tym, że wypicie trzech kaw grozi poważnymi chorobami. Czy młode, pełne energii, samotne dziewczyny przetrwają w surowym i pełnym konwenansów środowisku? Czy zostaną dopuszczone do wspólnoty? Czy będą w stanie żyć w górach porozumiewając się gwarą? Przekonajcie się same.

Książka Annie Hawes to optymistyczna i ciepła lektura, dzięki której zapomnimy o zimie za oknem i poczujemy zapach przepysznego włoskiego jedzenia. Z książki dowiemy się, jakie faux pas może popełnić nieświadomy niczego turysta i co to znaczy „wino z winogron”. Autorka opisuje swoje przygody trochę na zasadzie pamiętnika, trochę chaotycznie, ale moim zdaniem dodaje to tylko autentyczności i owa chaotyczność bardziej bawi, niż przeszkadza. Akcja książki toczy się leniwie, tak jak leniwie toczy się życie wśród liguryjskich mieszkańców. Nie ma tam zapierających dech w piersiach zwrotów akcji, nie znajdziemy tutaj chwytających za serce opisów niespełnionej miłości. „Extra Virgin” to połączenie zapachów, jedzenia z dużą ilością oliwy z oliwek i wina z winogron.

Bohaterowie książki są tak autentyczni, że odwiedzając kiedyś małe włoskie miasteczka, nie zdziwcie się, gdy ujrzycie Marię, Franca Giaca i Luigi opowiadających smętnie o trudach utrzymania się z hodowli oliwek. A gdy już zajrzyjcie do przydrożnej gospody, nie rozsiadajcie się jak u siebie w domu, lecz grzecznie spytajcie gospodynię, czy znajdzie się dla was miejsce. Nie pytajcie się również o to, dlaczego wino jest z winogron. To podstawowe przykazania, dzięki którym przeżyjecie pierwszy dzień na Riwierze.

10/10


Annie Hawes, Extra virgin, Zysk i S-ka, 2010

recenzja opublikowana na dlalejdis.pl

Alicja Góra, Złapać Greka - Miłość po grecku

„Pamiętaj! Złap tego Greka! Zależy mi na współpracy z nim! Dla mnie to bardzo ważne!”
Czyżby bohaterka książki Alicji Góry pod tytułem „Złapać Greka” zajmowała się łapaniem zagranicznych facetów? Nie, Ewa to dobra i miła dziewczyna pracująca w agencji reklamowej swojego znajomego.  Tytułowy Grek to bogaty kontrahent, dla którego Ewa i jej narzeczony Andrzej mają nakręcić reklamę w malowniczym zakątku Grecji. Czy w raju może stać się coś nieprzewidzianego?

Niestety, może. Szczególnie, jeśli nie znamy swojej drugiej połówki. Ewa zaprzątnięta nowym projektem i wybieraniem sukni ślubnej, nie zauważa, że jej ukochany na boku spotyka się z piękną blondynką. Dowiaduje się tego dopiero w Grecji. Tylko co Ewa ma teraz zrobić?! Ma do wykonania zadanie, więc będzie musiała codziennie oglądać  byłego chłopaka obejmującego jej rywalkę. Co to, to nie. Ewa pakuje swój drobny dobytek i ucieka.

W dość niesprzyjających okolicznościach spotyka miłego Greka ofiarującego swą pomoc i nie mając wyjścia, korzysta z niej. W ten sposób znajduje się daleko od swoich dotychczasowych problemów i ma szansę na uporanie się ze sobą. Miejsce, w którym się zatrzymuje, należy do przystojnego Nikolasa. Czy można się zakochać, mając złamane serce? Ewa początkowo nie bierze tego pod uwagę. Jednak urok napotkanego przypadkowo mężczyzny szybko weryfikuje jej spojrzenie na świat.

„Złapać Greka” to typowe romansidło. Smutna, tym razem nie biedna, dziewczyna, w trudnym momencie spotyka faceta swego życia. Od początku wiadomo, jak skończy się ta piękna historia. Bohaterowie muszą odejść w blasku zachodzącego słońca ku świetlanej przyszłości.

Alicja Góra napisała przyjemną i ciepłą opowieść o przyjaźni, fascynacji  i zaufaniu.  Poznajemy problemy właścicieli hoteli zdanych na dąsy niezadowolonych turystów, możemy dowiedzieć się, jak wygląda życie przewodników wycieczek po zachodzie słońca. Historia miłosna Ewy i Nikolasa była dla mnie tylko dodatkiem do ciekawej książki o małych szczęściach i nieszczęściach ludzkiego życia.

Na uznanie zasługuje też opis Polaków wypoczywających nad greckim morzem. Jacy są Polacy w książce Alicji Góry? Mogę zapewnić, że nie pozostają bezbarwnym tłem powieści. „Złapać Greka” to pozycja dla kobiet, które lubią czasami, z kubkiem herbaty, zanurzyć się w świecie fantazji i odpocząć przy niezbyt ambitnej, lecz przyjemnej książce.





6/10

Alicja Góra, „Złapać Greka”, Zysk i S-ka 2010

recenzja opublikowana na kobieta20.pl