Russia, Sankt Peterburg

pocztówka z Rosji, a nia niej Matrioszka (Matryoshka) Dystans: 1,287 km











"
Matrioszka (ros. матрёшка, zdrobnienie od dawnego imienia "Matriona") – rosyjska zabawka, złożona z drewnianych, wydrążonych w środku lalek, włożonych jedna w drugą. Lalki są cylindryczne, u góry zaokrąglone, na ogół ręcznie malowane. Postacie na nich przedstawione to najczęściej dziewczyny ubrane w ludowy strój, ale niektóre przedstawiają znanych polityków, pisarzy czy postacie historyczne lub też zabytki Rosji.
Matrioszka nie jest tradycyjnym wyrobem rzemieślniczym, pierwsza powstała ok. roku 1890, być może inspirowana japońskimi lalkami. W roku 1900, na Wystawie światowej w Paryżu lalki zdobyły ogromną popularność, po czym zaczęto je produkować w Rosji masowo." z wikipedii








Wyświetl większą mapę

Netherlands, Zeist

Pocztówka z Holandii Dystans: 823 km Na pocztówce: zdjęcie zatytułowane: Schmitterblad autorstwa Jenny Groth
















Wyświetl większą mapę

Japan, Mikawa

Pocztówka z Japonii. Dystans 8,603 km Na pocztówce Japanese Kabuki, wg wujka google to Sukeroku z Agemaki.

Kabuki (jap. 歌舞伎?) – jeden z rodzajów tradycyjnego teatru japońskiego, wywodzący się z XVII wieku. Teatr kabuki jest znany z bogatej oprawy przedstawień, silnej ekspresji i wyszukanej charakteryzacji aktorów.

Wyświetl większą mapę

USA, Austin

Pocztówka z USA Sonoran desert garden on Skull Mesa, Maricopa County, Arizona Dystans: 8,964 km







" Pustynia Sonora (hiszp. Desierto de Sonora, ang. Sonoran Desert) – pustynia o powierzchni 311 tys. km², zajmująca południowo-zachodnią część Arizony i południowo-wschodniej Kalifornii oraz część meksykańskich stanów: Baja California Norte i Sonora. Pustynia Sonora stanowi też część linii brzegowej Zatoki Kalifornijskiej. W jej skład wchodzą pustynie Kolorado, Yuma i Altar.
Panuje tu klimat zwrotnikowy, wybitnie suchy. Roczna suma opadów wynosi poniżej 150 mm. Gdzieniegdzie występują wysychające rzeki i jeziora. Duża jej część jest nawadniana i wykorzystywana w celach rolnych. Znajdują się tu także liczne ośrodki turystyczne (jak np. Palm Springs), rezerwaty indiańskie (Gila Bend) i rezerwaty przyrody (Organ Pipe Cactus)." z wikipedii











Wyświetl większą mapę

Joga ilustrowany przewodnik anatomiczny Leslie Kaminoff

Któregoś dnia pomyślałam, że joga może być ciekawa. Spróbowałam i poczułam ból. Chyba zapomniałam, że nie jestem rozciągnięta. Zaczęłam się zastanawiać co mnie boli i dlaczego. A jakiś czas później okazało się, że mogę to sprawdzić. Dzięki przewodnikowi anatomicznemu dotyczącemu jogi.

Byłam zaskoczona. Nie wiedziałam, że w tych wszystkich dziwnych figurach bierze udział tyle mięśni. Chyba nie miałam tez pojęcia, że aż tyle ich mam. Pozwolę sobie opisać pierwszy obrazek, na który przypadkiem trafiłam. Obrazek dotyczący głupiej stopy. A na nim: mięsień zginacz krótki palców stóp, mięsień zginacz palucha długi, mięsień odwodziciel palca małego, mięśnie glistowate, mięsień odwodziciel palucha, mięsień zginacz długi palców stóp, mięsień czworoboczny podeszwy, mięśnie międzykostne. A teraz wyobraźcie sobie, ile musimy mieć mięśni w innych częściach ciała. OMG. Czy uda mi się kiedyś rozciągnąć choć część z nich?

Wracając do samej książki i jej treści. Jest ona podzielona na dziewięć rozdziałów: dynamika oddychania, joga i kręgosłup, zrozumieć asany, pozycje stojące, pozycje siedzące, pozycje klęczące, pozycje w leżeniu na plecach, pozycje w leżeniu na brzuchu, pozycje z podparciem na rękach. Po nich znajdziemy jeszcze literaturę i źródła, indeks asan oraz informacje o tych, którzy książkę stworzyli.

W każdym z rozdziałów znajdziemy wiele pozycji jogi z rysunkami (oraz zaznaczonymi na nich rysunkami odpowiednich mięśni), ich klasyfikację i poziom, kluczowe struktury, pracę stawów, pracę mięśni, wydłużanie, oddychanie, utrudnienia oraz uwagi. Przy niektórych pozycjach znajdują się również przeciwwskazania, ponieważ nie każdy może ćwiczyć jogę w pełnym zakresie sami bez nadzoru. W ogóle mam wrażenie, że jogi nie powinno się uprawiać bez podstawowej wiedzy, bo można sobie zrobić krzywdę (nie wiem, czy moje spostrzeżenia są słuszne, no ale to już nie ja powinnam się wypowiadać). W książce najbardziej podobają mi się wyraźne i staranne zdjęcia/rysunki- widać, że ktoś się przyłożył do pracy. Mam wrażenie, że takim wydaniem nie pogardziliby nawet lekarze czy fizjoterapeuci.

Na okładce książki możemy znaleźć informację o tym, że jest to „innowacyjny przewodnik łączący w niespotykany dotychczas sposób wiedzę medyczną, atlas anatomiczny i praktyczny kurs jogi”. Mi właśnie tego praktycznego kursu jogi zabrakło. Jako osoba, która o jodze nie wie prawie nic miałam problem z odnalezieniem się w tych wszystkich pozycjach. Widziałam na rysunkach jak ma wyglądać dana pozycja ale nie wiedziałam za bardzo jak się do niej zabrać. Jest więc to jednak chyba praktyczny kurs jogi dla średnio-zaawansowanych. Niemniej mam nadzieję, że za jakiś czas, gdy/jeśli zacznę ćwiczyć jogę na 100% będę do tej pozycji często zaglądać. Swoją drogą aż mnie boli na myśl o tym, że mam rozciągać mięśnie o których istnieniu nie miałam pojęcia.

Joga ilustrowany przewodnik anatomiczny, Leslie Kaminoff, Studio Astropsychologii, 2011

Za książkę dziękuję  wydawnictwu

Zumba Fitness Rush

 Marzysz o pięknej sylwetce? Potrzebny ci osobisty trener? Chcesz spalać kalorie, wykonując ciekawsze ćwiczenia niż pajacyki? Świetnie się składa. Zumba Fitness Rush jest tym, czego potrzebujesz.

Zumba Fitness Rush to kontynuacja gry Zumba Fitness z 2010 roku. W nowej wersji znajdziemy więcej piosenek i układów tanecznych. W przeciwieństwie do zwykłych gier fitness, Zumba Rush sprawia, że możemy bawić się, ćwicząc- w końcu kto z nas nie lubi sobie czasem potańczyć. A jeśli w czasie tańca będziemy ćwiczyć, tym lepiej dla nas. Dodatkowym plusem jest to, że możemy poznać wiele kroków, które później przydadzą się nam na parkiecie.

W grze znajdziemy 42 utwory, do których będziemy mogli tańczyć. Przy każdej piosence widnieje: tytuł piosenki, styl, poziom zaawansowania oraz miejsce, w którym możemy tańczyć. Do wyboru mamy między innymi: klub w Nowym Jorku, zamek lodowy, Bollywood, aleję w NY, vipowską imprezę przy basenie, Las Vegas czy studio tańca zumby.

Trochę problemów sprawia sterowanie grą. Jest monotonne i chwilami doprowadza do szewskiej pasji. Nie możemy na przykład sortować piosenek według ich stylu lub stopnia zaawansowania, musimy przelecieć je wszystkie według alfabetu.  Kolejnym problemem, na który możemy napotkać jest brak pomocy przy niektórych przejściach, krokach. Widocznie twórcy gry doszli do wniosku, że każdy przynajmniej trochę zna się na tańcu. Ja, niestety, z niektórymi krokami miałam problem. Potrzebowałabym więcej filmików szkoleniowych. Miałam również nieco problemów ze sterowaniem, ale to pewnie wina małego pomieszczenia, a przy tego typu zabawie przestrzeń jest najważniejsza. System czasami nie wykrywał moich dobrych ruchów, a czasami zaliczał te, które były wykonane źle. Teraz już wiem, że aby dobrze się grało, potrzebna jest dość duża przestrzeń oraz małe natężenie światła. Zauważyłam, że sensor lepiej mnie „wykrywa” wieczorami niż w południe.

Pomimo tych małych potknięć, Zumba Fitness Rush to masa radochy i spalonych kalorii. Przez kilka pierwszych dni czujemy się zagubieni, ale gdy nabierzemy trochę wprawy, poznamy podstawowe kroki i przestaniemy łapać zadyszkę po kilku kawałkach, zacznie się super zabawa, która będzie miała zbawienny wpływ nie tylko na naszą sylwetkę, ale również kondycję oraz samopoczucie.

Tekst ukazał się na dlalejdis.pl

Afryka moja miłość Corinne Hofmann

Afryka, moja miłość to kolejna pozycja Corinne Hofmann, w której zakochałam się, jako w człowieku, po przeczytaniu jej pierwszej książki. Ujęła mnie ona swoim podejściem do życia, optymizmem, walką o miłość i tym, że potrafiła odejść. Zaczynając tę książkę myślałam, że bohaterka/autorka postanowi wrócić do swojej drugiej ojczyzny na zawsze. I faktycznie wróciła, chociaż trochę inaczej niż to sobie wyobrażałam.

Afryka, moja miłość to książka bardzo osobista, powiedziałabym nawet, że w pewien sposób mógłby być to pamiętnik. Corinne głównie opowiada o swojej wyprawie do Afryki (lecz nie do byłego męża). Skupia się na poznanych tam ludziach przedstawiając czytelnikom smutne, a zarazem piękne historie o osobach, które postanowiły zmienić swoje życie, które próbują przeżyć w slamsach. Naprawdę jest co czytać, nie chcę jednak opowiadać poszczególnych przypadków, aby nie zepsuć Wam przyjemności czytania. Powiem tylko, że naprawdę warto, bo ta książka pokazuje jak silna wola życia tli się w każdym z nas i do czego zdolni są ludzie w imię miłości do najbliższych. Możemy również dowiedzieć się ciekawych rzeczy o organizacji Jamii Bora która w bardzo mądry i ciekawy sposób pomaga ludziom rozpocząć nowe życie.

Corinne wraca również do swojego domu. Z córką. Nareszcie Lketinga może zobaczyć swoją dawno niewidzianą Napirai. Jest to trochę mniej ciekawa część książki, ale bardzo osobista. Tę historię opowiada zarówno sama Corinne jak i jej córka (chociaż o wiele mniej). Czytając kolejne kartki możemy sobie tylko wyobrazić to, co czują poszczególni bohaterowie, jak ważne dla Corinne jest to, że Napirai zgodziła się odwiedzić rodzinę i poznać ojca.

Naprawdę bardzo trudno, ze względu na charakter książki, oddać mi to, co czułam czytając książkę. Nie wiem dlaczego, ale czasami trudno mi opisywać przeżycia innych. Samo czytanie jest chwilami dziwne, bo czuję się wtedy, jakbym przeglądała czyjś prywatny pamiętnik. Niewiele osób potrafi pisać w ten sposób. Właściwie, to znam dwie takie autorki, a jedną z nich jest właśnie Corinne.

Gdybym miała tę pozycję streścić w jednym zdaniu powiedziałabym, że jest to szczera książka o nadziei i tęsknocie. Jeśli będziecie mieli okazję ją przeczytać zróbcie to koniecznie. Nie zapomnijcie również o przeczytaniu poprzednich książek autorki. Zakochacie się w niej tak samo jak i ja.

Przy okazji załączam wywiad z Corinne Hofmann

Afryka moja miłość, Corinne Hofmann, Świat książki, 2012

Za książkę dziękuję

Żona mormona Irene Spencer

Są na tym świecie takie książki, które zostawiają w nas trwały ślad, zmieniają nasze postrzeganie świata, zmuszają do refleksji. Jedną w takich książek jest Żona mormona.

Irene Spencer to niczym niewyróżniająca się kobieta. Niezbyt urodziwa, pulchna i uśmiechnięta. Szczęśliwa. Kto zobaczyłby jej zdjęcie nigdy nie zorientowałby się ile w życiu przeszła.

Główna bohaterka książki, a zarazem jej autorka wychowała się w rodzinie praktykującej poligamię. W dzieciństwie karmiono ją niczym w sekcie informacjami o tym, że im więcej dzieci urodzi tym lepiej będzie jej w niebie, że wielożeństwo to jedyna droga do raju, że musi być posłuszna tym przez których przemawia Bóg. Jako dziecko Irene była odseparowana od świata, nie czytała książek, nie słuchała muzyki, nie spotykała się w rówieśnikami. Żyła w zamkniętym świecie.

Gdy pewnego dnia poznaje przypadkiem Verlana czuje, że jest jej on przeznaczony. W międzyczasie w jej życiu pojawia się Glen i miałam szczerą nadzieję, że autorka z nim zostanie. Przecież go kochała. Nie był on jednak poligamistą. Irene została więc przeznaczona Verlanowi. I w końcu, o zgrozo, została jego żoną. Aż miałam ochotę krzyczeć „On zniszczy Ci życie kobieto! Opanuj się!” Życie z Verlanem nie było jednak usłane różami. Irene została jego drugą żoną. Pierwsza była Charlotte- przyrodnia siostra Irene. Bohaterka czuła się przy pięknej Charlotte odepchnięta, ale przynajmniej spędzała z mężem kilka dni w tygodniu. Niestety zawsze może być gorzej. Po Irene więc pojawiły się kolejne żony: Lucy, Beverly, Eshter, Susan, Lillie, Helen, Elizabeth oraz Pricilla.

Wyjątkowo nie będę Wam opowiadać o książce ponieważ każda informacja mogłaby zniszczyć przyjemność odkrywania życia bohaterów książki. Powiem tylko, że jej życie to nie był obiecany raj, a droga przez piekło, które miało się nigdy nie skończyć. Wieczna bieda, zazdrość o męża, błaganie Boga o śmierć, walka o byt, o zdrowie dzieci, o swoje miejsce na tym świecie. Jej życie było nieustanną walką. I szczerze się zdziwiłam, gdy Irene stwierdziła „dość!”.

Książka nie jest gruba, ale ciężko się ją czytało. Nie jest napisana trudnym czy nudnym językiem, ale mówi o trudnych sprawach dlatego nie potrafiłam przeczytać jej ot tak. Długo myślałam po przeczytaniu każdego kolejnego fragmentu i zastanawiałam się, gdzie jest ten jej Bóg. Dlaczego jej nie pomoże, nie da znaku, nie zlituje się nad tą kobietą. Okazuje się, że Bóg wielokrotnie dawał jej znaki, lecz Irene ślepo zapatrzona w męża i religię znaków tych nie widziała.

Jeśli macie możliwość, sięgnijcie po tę pozycję. Nie wiem, czy przypadnie Wam do gustu, ale da Wam wiele do myślenia. Odnośnie życia, sensu istnienia, miłości, a także religii. Każdej religii.

10/10

Żona mormona, Irene Spencer, Świat książki, 2012

Za książkę dziękuję wydawnictwu 

ABC Feng Shui Leszek Matela

Czy wierzycie, że odpowiednio zagospodarowane podwórko, to, w jaki sposób są rozmieszczone pokoje w Waszym domu, czy też to, jakie przedmioty trzymacie w danym miejscu ma wpływ na Wasze życie? Jeśli chociaż w części zgadzacie się z tymi twierdzeniami, to może powinniście przeczytać jakąś książkę o Feng Shui?

Feng Shui to starożytna technika planowania (domu, mieszkania, ogrodu) w celu osiągnięcia zgodności z naturą.

Gdy dostałam książkę zastanawiałam się, co Polak tak właściwie może wiedzieć o Feng Shui.

„Leszek Matela z zawodu jest germanistą oraz wykładowcą w szkołach psychotronicznych z dziedziny: radiestezji i geomancji. Jest autorem blisko 50 książek poświęconych radiestezji, geomancji, miejscom mocy, zjawiskom paranormalnym, parapsychologii a także sugestopedii. Publikował w czasopismach polskich: Nieznany Świat, Czwarty Wymiar, Trzecie Oko, Kurier Poranny, Kulisy, Szaman, Nie z tej ziemi, Problemy zjawisk nieznanych, Sfinks jak i zagranicznych: Esotera, RGS (Radiästhesie)", Wetter-'Boden-Mensch, Zeitschrift für Radiästhesie, American Dowser, Rezgö Vilag, Magazin 2000 plus, Hagia Chora, Fortean Times , "Feng Shui Journal” i "Fate"” Trochę tego jest prawda? Nie znalazłam informacji o tym, gdzie autor nabył wszystkie swoje umiejętności, ponieważ zajmuje się on nie tylko Feng Shui ale także psychotroniką, nauką języka połączoną z metodami relaksacyjnymi, runami itd. Może nie do końca mnie to przekonało, ale raz się żyje. W końcu z niektórymi umiejętnościami człowiek po prostu się rodzi i potrafi je wykorzystać.

Co znajdziemy w książce?

Podzielona jest ona na trzy części, a każda z nich na kilka(naście) rozdziałów. Pierwsza część poświęcona jest sztuce zdrowego mieszkania. Autor przedstawia w niej podstawy feng shui, omawia jak wybrać odpowiednią działkę od dom i jak umieścić na niej sam dom, jaki wpływ na nasze życie w danym budynku będzie miał jego kształt, jakie materiały powinny być użyte podczas budowy i wykańczania, jak rozmieścić poszczególne pomieszczenia w domu w ten sposób, aby działaby na nas jak najlepiej, w jaki sposób usuwać szkodliwe promieniowanie. Dowiemy się także trochę o energetyzatorach feng shui oraz kolorach (bo one jak zapewne słyszeliście mają duży wpływ na osoby, które w danej kolorystyce przebywają).

Część druga poświęcona jest feng shui w biznesie: nazwa firmy, jej logo, wizytówka, umeblowanie, rośliny, kolory, a także ubiór pracowników mogą mieć wpływ na nasze powodzenie w biznesie.

W części trzeciej autor skupił się na indywidualnym feng shui. Mówi w niej o kompasie i linijce geometrycznej, o testach kinezjologicznych, o ty, jak ma się feng shui do naszego pomiaru biowitalności.

No cóż. W Feng Shui się wierzy albo nie. Tak samo jak można wierzyć w życie pozaziemskie, UFO, zombie, miłość czy możliwość odchudzania się za pomocą psychiki. Nie mnie to oceniać. Dla mnie Feng Shui jest dziedziną interesującą, bowiem wierzę, że kiedyś, w starożytnych Chinach wiedzieli co robili, a to, gdzie i jak mieszkamy na wpływ na nasze samopoczucie. Nie będę kłamać, że moje mieszkanie jest urządzone w tym stylu, że mam lustra, dzwoneczki i przed zamieszkaniem gdzieś biegałam z różdżką i sprawdzałam cieki (chociaż to akurat powinnam zrobić). Temat ten nie jest łatwy i wiele osób może śmieszyć, tak jak mnie śmieszy wiara ludzi w to, że pozytywne myślenie ma wpływ na moją wagę.

Przyznam się również szczerze, że jeszcze nie całą książę mam za sobą i długo jej mieć nie będę. Nie jest to bowiem pozycja, którą mogłabym przeczytać w kilka dni. Podchodzę do niej ostrożnie, czytam małymi częściami, często na wyrywki, akurat to, co mnie w danej chwili zainteresuje. A interesuje mnie dużo, ponieważ są tu zamieszczone bardzo ciekawe i interesujące rzeczy, o których mi się nie śniło i w życiu bym o nich nie pomyślała. Wielu rzeczy również nie rozumiem, nie umiem przetrawić. Ale za jakiś czas, mam nadzieję, filozofia życia według Feng Shui  będzie dla mnie łatwiejsza.

Czy książkę polecam? Tak. Tym wierzącym, ciekawym świata, interesującym się kulturą wschodu. Nastawionym do takiego stylu bycia i życia odradzam. Bo i po co się męczyć?

ABC Feng Shui, Leszek Matela, Studio Astropsychologii, 2000

Aromaterapia praktyczna Beata Matuszewska

„Trzymasz w ręku aromaterapię w pigułce, czyli wszyscy co trzeba wiedzieć o leczeniu zapachem”.

Autorka ma całkowitą rację. Aromaterapia praktyczna to faktycznie „pigułka”. Nie licząc wstępu, w którym Beata Matuszewska czym jest dokładnie aromaterapia, jak działa na nasze psyche i somę oraz dlaczego w leczeniu olejkami tak ważny jest ich zapach. Ze wstępu dowiemy się również co nieco o historii aromaterapii, a także do czego możemy używać olejków eterycznych (inhalacja, kadzidło, kąpiel, kompres, masaż oraz… magia). Wstęp ksiązki to jednak nie tylko ogólny opis „co z czym” lecz także przydatne fachowe informacje. Znajdziemy tam między innymi tabelkę o surowcach roślinnych i ich głównych składnikach (tabela powstała na podstawie wikipedii, ale to akurat jestem w stanie wybaczyć). Ważne są również wskazania i przeciwwskazania olejków, na przykład odnośnie ciąży oraz antykoncepcji.

Przejdźmy jednak do treści samej książki. Jest to mała encyklopedia. Znajdziemy w niej opis 66 olejków (choć ogólnie ja doliczyłam się informacji o 76). Przy każdym z nich znajduje się informacja o jego źródle, nazwie łacińskiej oraz innych nazwach, surowcu zielarskim, zapachu, działaniu, a także kilka ciekawostek z nim związanych. Musicie przyznać, że dużo informacji.

„Olejek paczulowy

Źródło: paczula wonna

Nazwa łacińska: pogostemon cablin

Inne nazwy: paczuli, patchouli

Pochodzi z tropikalnego obszaru Azji, za jej ojczyznę uważa się Tajlandię. Obecnie jest hodowana również na Karaibach i w zachodniej Afryce. Roślina o wysokości do 70 cm, ma owalne, dość duże liście i niepozorne, białe lub biało- różowe kwiaty.

Surowiec zielarski: liście, kwiaty

Zapach: drzewny, ziemisty, dymny, kadzidlany, ciepły z lekką owocową nutą.

Działanie:

• reguluje gospodarkę płynami
• pomaga zwalczyć cellulitis
• silne moczopędne
• pomocnicze przy chorobach dróg moczowych
• przeciwzapalne
• silnie uspokajające, przeciwlękowe
• pomocnicze przy trądziku, łupieżu, łojotoku
• pomocnicze przy trudno gojących się ranach
• odstrasza owady

Ciekawostki: „paczuli” pochodzi z języka tamilskiego i oznacza „zielony liść”. Według Buddystów paczuli jest zamieszkiwane przez boga Krisznę. W Indiach o Malezji jest tradycyjnie stosowany jako antidotum na ukąszenia węży. Jest rośliną tradycyjnie przypisywaną bogini Wenus”

Takie właśnie informacje znajdziecie przy każdym z olejków, a olejków, jak już wspominałam, jest wiele i na 100% każdy znajdzie coś dla siebie czy to w związku z problemami skórnymi, samopoczuciem, czy zdrowiem ogólnym.

O języku którym napisana jest książka ciężko się wypowiadać, ponieważ w większości zawiera informacje encyklopedyczne. Po wstępie można jednak odnieść wrażenie, że autorka naprawdę jest aromaterapią zainteresowana.

Jak dla mnie ta pozycja jest idealną książką, gdy będę szukała jakiegoś olejku na szybko, nie będę miała czasu lub ochoty czytać dłuższych informacji, a zależeć mi będzie tylko na tym co najważniejsze.

Z ręką na sercu książę polecam

 Aromaterapia praktyczna Beata Matuszewska, Studio Astropsychologii, 2010